Florent Pagny czyli lekko ekscentryczny ale pozytywny człowiek

Kochani moi. Kolejna notka dzisiaj. Dziś pomówimy sobie o kolejnym "koledze po fachu" Garou czyli o Florencie Pagny (wiem,boli w oczy,ale w zapisie jest inaczej,w wymowie inaczej
więc nie będę tego odmieniać bo w wymowie to jest mniej więcej "Pańi" czy coś takiego bo "Gn" po francusku czyta się jakby było polskim "ni" bądź" ń" czy coś takiego ) A nasz Florent to taki oto facet jak widać na zdjęciu poniżej. Ale ad rem

Informacje podstawowe: Florent Pagny, ur. 6 listopada 1961 w Chalon-sur-Saône.
Urodził się w Chalon-sur-Saône^[4], w regionie Burgundii w rodzinie skromnej klasy robotniczej Odile, sekretarki / fanki Luis Mariano, i Jeana Pagny, sprzedawcy winiet^[5]. Brał udział w lokalnych konkursach talentów i konkursach radiowych, a podczas wyścigu kolarskiego Tour de France wygrał specjalny konkurs talentów zorganizowany przez dziennik „Le Dauphiné Libéré”^[5]. W wieku 16 lat porzucił szkołę i opuścił rodzinne miasto, by spróbować szczęścia w Paryżu, gdzie wynajął małe mieszkanie jednopokojowe i zaczął zarabiać na życie dzięki kilku dorywczym pracom, w tym jako barman w nocnym klubie^[5].Uczęszczał przez trzy lata do Conservatoire Maurice-Ravel de Levallois-Perret^[6], biorąc lekcje śpiewu. Dostał role w filmach: komedii policyjnej Claude Zidi Fajtłapa (Inspecteur la Bavure, 1980) jako przyjaciel Michela (Coluche) z Gérardem Depardieu, komedii Les surdoués de la première compagnie (1981) jako żołnierz z Xavierem Deluc i L’amour nu (1981) jako bokser z Marlène Jobert. Znalazł się też w obsadzie dramatu kryminalnego Boba Swaima Równowaga (La balance, 1982) jako Ange Simoni u boku Nathalie Baye oraz dramatu historycznego Alaina Corneau Fort Saganne (1984).W 1987 Pagny wydał swój debiutancki singiel „N'Importe Quoi”. Hymn antynarkotykowy okazał się wielkim sukcesem, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy^[6]. Wraz z wydaniem w 1988 singla „Laissez-nous respirer”, Pagny umocnił swój wizerunek jako ikony młodzieńczego buntu i niepokoju^[6]. Jego trzeci singiel „Comme d'habitude” był coverem piosenki z 1967 napisanej przez Claude’a François. Wiosną 1990 ukazał się pierwszy album Merci (wyd. Philips). Podczas gdy krytycy muzyczni wyśmiewali jego rebeliancką postawę i związek z Vanessą Paradis, płyta okazała się sporym hitem. Nawiązał współpracę z Jean-Jacques’iem Goldmanem, który skomponował mu pierwsze piosenki pod pseudonimem Sam Brewski.Wydany w 1992 album Réaliste był wielkim sukcesem. Na płycie znalazł się też utwór „Caruso”, pierwotnie wykonany przez Lucio Dallę.W 1997, dzięki płycie Savoir aimer, Pagny powrócił na szczyt francuskiej listy przebojów, a później zdobył nagrodę dla Najlepszego artysty roku na dorocznej gali Victoires de la Musique^[6]. Był jedynym przedstawicielem Francji, który w czerwcu 1998 uczestniczył w międzynarodowym koncercie charytatywnym Luciano Pavarottiego^[6]. W 1999 powrócił na listy przebojów z piosenką „Dors”. Pod koniec 1999 wydał album RéCréation, który pokrył się podwójną platyną.W 2001 był jurorem Star Academy 1, a w latach 2012-2018 pełnił funkcję trenera The Voice: La Plus Belle Voix.

W 2004 wcielił się w postać D’Artagnana w filmie telewizyjnym Milady^[7] z Arielle Dombasle w roli tytułowej.

W marcu 2018, w ramach akcji “Sidaction”, wziął udział w nagraniu utworu i wideoklipu „Sa raison d’être, 2018”.

albumy[edytuj | edytuj kod]

• 1990: Merci
• 1992: Réaliste
• 1994: Rester vrai
• 1997: Savoir aimer
• 1999: RéCréation
• 2000: Châtelet Les Halles
• 2001: 2
• 2003: Ailleurs land
• 2004: Baryton
• 2006: Abracadabra
• 2007: Pagny chante Brel
• 2009: C'est comme ça
• 2010: Tout et son contraire
• 2010: Baryton. Gracias a la vida
• 2013: Vieillir avec toi
• 2016: Habana
• 2017: Le présent d'abord
• 2018: Tout simplement
• 2019: Aime la vie
  Ciekawostek o nim za bardzo nie znalazłam...