Leo Fiotakis (ur. 2018), syn Christosa Fiotakis
.Charlene Wittstock była członkinią południowoafrykańskiej sztafety kobiecej na dystansie 4 × 100 m podczas letnich igrzysk olimpijskich w Sydney (2000), która zakończyła swój wyścig na piątym miejscu. Zajęła szóstą lokatę podczas mistrzostw świata w pływaniu w Moskwie (2002) w konkurencji na 200 metrów stylem motylkowym. Opuściła swój mieszczący się w Durbanie klub pływacki, aby przystąpić do zespołu uniwersytetu w Pretorii. Nigdy nie ukończyła tego uniwersytetu.We wrześniu 2002 roku uczestniczyła w Igrzyskach Wspólnoty Narodów, odbywających się w Manchesterze. Na dystansie 50 metrów stylem grzbietowym ustanowiła czasem 29.18 rekord swojego kraju na długim basenie, który do tej pory nie został poprawiony.
Zdecydowała się opuścić Pretorię w styczniu 2005 i powrócić do Durbanu. Następnie wyjechała do KwaZulu – Natal, położonego na północnym wybrzeżu, gdzie rozpoczęła współpracę z Brannislavem Ivkoviciem. 13 kwietnia 2007 odzyskała tytuł mistrzyni swojego kraju na dystansie 50 m stylem motylkowym.
Wittstock planowała wziąć udział w letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie (2008), ale nie uzyskała kwalifikacji. Wcześniej nie startowała w zawodach przez osiemnaście miesięcy z powodu kontuzji ramienia. Zakończyła karierę pływacką przed ślubem z księciem Monako, aby móc skupić się na obowiązkach wynikających z pełnienia roli księżnej.
Charlene Wittstock była członkinią południowoafrykańskiej sztafety kobiecej na dystansie 4 × 100 m podczas letnich igrzysk olimpijskich w Sydney (2000), która zakończyła swój wyścig na piątym miejscu. Zajęła szóstą lokatę podczas mistrzostw świata w pływaniu w Moskwie (2002) w konkurencji na 200 metrów stylem motylkowym. Opuściła swój mieszczący się w Durbanie klub pływacki, aby przystąpić do zespołu uniwersytetu w Pretorii. Nigdy nie ukończyła tego uniwersytetu.
We wrześniu 2002 roku uczestniczyła w Igrzyskach Wspólnoty Narodów, odbywających się w Manchesterze. Na dystansie 50 metrów stylem grzbietowym ustanowiła czasem 29.18 rekord swojego kraju na długim basenie, który do tej pory nie został poprawiony.
Zdecydowała się opuścić Pretorię w styczniu 2005 i powrócić do Durbanu. Następnie wyjechała do KwaZulu – Natal, położonego na północnym wybrzeżu, gdzie rozpoczęła współpracę z Brannislavem Ivkoviciem. 13 kwietnia 2007 odzyskała tytuł mistrzyni swojego kraju na dystansie 50 m stylem motylkowym.
Wittstock planowała wziąć udział w letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie (2008), ale nie uzyskała kwalifikacji. Wcześniej nie startowała w zawodach przez osiemnaście miesięcy z powodu kontuzji ramienia. Zakończyła karierę pływacką przed ślubem z księciem Monako, aby móc skupić się na obowiązkach wynikających z pełnienia roli księżnej.Charlene Wittstock poznała Alberta, markiza Baux, członka monakijskiej rodziny książęcej i następcę tronu w 2000 roku podczas zawodów pływackich Mare Nostrum w Monako, w których brała udział. Albert był synem Rainiera III, władającego księstwem od 1949 roku i jego tragicznie zmarłej żony, amerykańskiej aktorki, zdobywczyni Nagrody Akademii Filmowej, księżnej Grace. Albert jest starszy od Charlene o dziewiętnaście lat i dziesięć miesięcy.
W kwietniu 2005 roku książę Rainier III zmarł i kolejnym księciem Monako został Albert II.
6 lipca 2005 książę Monako oficjalnie ogłosił, że jest ojcem Aleksandra Eryka Stefana Grimaldi-Coste, urodzonego 24 sierpnia 2003, pochodzącego ze związku Alberta z togijską stewardesą Nicole Coste. Chłopiec pozostaje pod opieką swojej matki i mieszka w Londynie, ale utrzymuje kontakt z ojcem.
W lutym 2006 Charlene i książę Albert po raz pierwszy wystąpili publicznie razem. Wittstock towarzyszyła księciu podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Turynie w czasie ceremonii otwarcia, odwiedzała razem z nim wioskę olimpijską i zasiadała na trybunach w czasie rozgrywek.
1 czerwca 2006 książę Monako wydał oświadczenie, w którym poinformował, że jest biologicznym ojcem Jaśminy Grace Grimaldi, urodzonej 4 marca 1992 w Palm Springs w Kalifornii. Dziewczyna jest owocem jego romansu z Amerykanką Tamarą Rotolo, którą poznał w czasie turnieju tenisowego latem 1991 roku. Jaśmina mieszka w Stanach Zjednoczonych, ale odwiedza Księstwo Monako i utrzymuje kontakt ze swoją rodziną.
23 czerwca 2010 Pałac Książęcy ogłosił zaręczyny pomiędzy Charlene Wittstock a Albertem II, księciem Monako[6].
22 lipca 2010 podano, że zgodnie z tradycją para zawrze związek małżeński cywilny, a następnego dnia religijny. Pierwsza ceremonia została zaplanowana na 8 lipca 2011, a druga na 9 lipca[7].
1 sierpnia 2010 Pałac Książęcy poinformował o przesunięciu uroczystości ślubnych na siedem dni wcześniej (1 i 2 lipca 2011) z powodu rozpoczynającego się dniu 5 lipca posiedzenia Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Durbanie, w którym narzeczeni chcieli wziąć udział[8]. Książę życzył sobie również, aby pierwsza zagraniczna podróż jego małżonki była do jej ojczyzny, Republiki Południowej Afryki.
Z okazji ślubu zarządzono w Księstwie dwa dni publicznego święta[9] i wydano specjalny znaczek pocztowy[10].
Obchody największego wydarzenia w dziejach księstwa od czasu ślubu księcia Rainiera III i Grace Kelly rozpoczęły się wieczorem 30 czerwca na Stadionie Księcia Ludwika II koncertem amerykańskiego zespołu Eagles.
Cywilna ceremonia zaślubin odbyła się 1 lipca 2011 w Sali Tronowej Pałacu Książęcego[11], a przewodniczył jej Philippe Narmino. Panna młoda ubrana była w kreację projektu Chanel. Dokumenty ślubne podpisane zostały specjalnie wyprodukowanym piórem marki Montblanc. Uroczystość trwała około dwudziestu minut. Świadkami pary młodej zostali Christopher Levine (cioteczny brat księcia ze strony matki) i Donatella Knecht de Massy (żona kuzyna księcia ze strony ojca). Wittstock, jako żona księcia Monako, uzyskała tytuł Jej Książęcej Wysokości Księżnej Monako, którego od 1982 roku nie używała żadna kobieta. Po ślubie małżonkowie udali się na balkon pałacu, skąd pozdrowili zgromadzonych na dziedzińcu poddanych. Towarzyszyły im siostry księcia ze swoimi dziećmi oraz bracia i rodzice Charlene.
Wieczorem w Porcie Hercules miał miejsce zadedykowany nowożeńcom koncert Jeana Michel Jarre.
Następnego dnia para zawarła religijny związek małżeński w obrządku katolickim. Charlene, wychowana w religii protestanckiej, zdecydowała się przed ślubem przyjąć wyznanie swojego narzeczonego, mimo iż nie wymaga tego Konstytucja Monako. Ślub miał miejsce na dziedzińcu Pałacu Książęcego (w odróżnieniu od innych książęcych wesel w Monako, które odbywały się w Katedrze Świętego Mikołaja). Uroczystej mszy przewodniczył arcybiskup Bernard Barsi. Odprawiono ją częściowo po francusku, a częściowo w języku afrikaans, nawiązując do pochodzenia księżnej. Charlene ubrana była w suknię projektu domu mody Giorgio Armani.
Po zakończonej ceremonii para książęca udała się do kaplicy Świętej Dewoty, gdzie panna młoda złożyła swój ślubny bukiet. Święta Dewota jest patronką Księstwa Monako i dynastii Grimaldich, a składanie kwiatów jest tam ślubną tradycją.
Przyjęcie weselne odbyło się na tarasach Opery Monte Carlo.
Wśród zaproszonych gości znaleźli się najbliżsi krewni pary młodej: księżna i książę Hanoweru, księżniczka Stefania, Gareth Wittstock, Sean Wittstock (rodzeństwo), Michael Wittstock i Lynette Wittstock (rodzice panny młodej), Andrea, Charlotte i Pierre Casiraghi, księżniczka Aleksandra, Ludwik i Paulina Ducruet, Kamila Gottlieb (siostrzeńcy pana młodego). Obecni byli również przedstawiciele rodziny de Massy, członkowie zagranicznych panujących rodzin królewskich (król i królowa Szwecji, książę i księżna Västergötlandu, książę Värmlandu, księżna Hälsinglandu i Gästriklandu, król i królowa Belgów, książę i księżna Brabancji, książę Wawrzyniec i księżna Klara z Belgii, arcyksiążę i arcyksiężna Austrii-Este, król Lesotho, wielki książę i wielka księżna Luksemburga, dziedziczny wielki książę Luksemburga, król Bakofengu, książę i księżna koronna Danii, książę Joachim i księżna Maria z Danii, książę i księżna Oranii, książę i księżna koronna Norwegii, dziedziczny książę i księżna Lichetensteinu, książę koronny Bahrajnu, hrabia i hrabina Wesseksu, książę i księżna Michał z Kentu, książę Fajsal i księżna Sara z Jordanii, księżniczka Lalla Meryem z Maroka, księżniczka Sirivannavari Nariratana z Tajlandii), czołonkowie innych rodzin arystokratycznych (cesarzowa Iranu, wielka księżna Rosji, książę Jerzy z Rosji, książę i księżna Prus, książę i księżna koronna Serbii, książę i księżna Neapolu, książę i księżna Wenecji, księżna koronna i książę Radu z Rumunii, książę i księżna Andegawenii), zagraniczni politycy (prezydenci Malty, Islandii, Irlandii, Francji, Węgier, Libanu, Niemiec), ambasadorowie innych państw w Monako, przedstawiciele rządu południowoafrykańskiego, sportowcy, projektanci mody i celebryci.
Książę i księżna Monako udali się w podróż poślubną do Republiki Południowej Afryki. Nocowali w pięciogwiazdkowym hotelu na przedmieściach Durbanu. Po zakończeniu spotkania Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego kontynuowali swoją podróż w Mozambiku.
Charlene została macochą dla dwójki nieślubnych dzieci swojego męża, Jaśminy i Aleksandra. Żadne z nich nie ma praw do miejsca w linii sukcesji monakijskiego tronu ani tytułów szlacheckich, ale mogą dziedziczyć majątek ojca.
30 maja 2014 Pałac Książęcy ogłosił, że księżna Monako jest w ciąży[12], a pierwsze wspólne dziecko pary książęcej i następca tronu ma się urodzić pod koniec roku. 9 października, wobec narastających spekulacji, poinformowano, że księżna urodzi dwoje dzieci[13].
10 grudnia 2014 Charlene została przyjęta do Kliniki Imienia Księżnej Grace i przeszła zabieg cesarskiego cięcia, w wyniku którego urodziła się o godzinie 17:04 księżniczka Gabriela Teresa Maria, a dwie minuty później książę Jakub Honoriusz Rainier[14]. Zgodnie z zasadami dziedziczenia, książę Jakub zajął pierwsze miejsce w linii sukcesji monakijskiego tronu, a księżniczka Gabriela miejsce drugie. Dotychczasowa następczyni tronu, księżna Hanoweru, przesunęła się na miejsce trzecie. Książę Albert ogłosił również nadanie swojemu synowi tradycyjnego tytułu markiza Baux, a córce tytułu hrabiny Carladès.
